« »
خط می کشم به روی تن سبز اتفاق
یک خط فاصله ، تَتَ تق تق ... در ِاتاق
با من چه کار دارد این حس مبتذل
با این نگاه وحشی و خیره به سمت طاق
سوسو نمی زند که ، نه شمعی نه آفتاب
اینجا که مرده است نگاه کمی چراغ
در دفتر تخیل من نیست رد هیچ
احساس شاعرانه یا میل و اشتیاق
من سردم است،گم شو بیا،... حال من...برو
می خندد و صدای قشنگ دو تا کلاغ
در گوشهای گنگ دلم بال بال بال
خشک است خانه ی دهنم از کمی بزاق
...........
باور کنید این غزل اینجا تمام شد!
نشسته ام توی اتاق ، کنار آینه ی بزرگ ، پاهایم را انداخته ام روی هم ، دستم زیر چانه و بی دلیل و مورد زل زده ام به دسته ی مبل رو به رو! هر از گاهی حتی صدای خنده ای کوتاه ، یا نه ، قربان صدقه های ریز ریز ندا برای گلشیدش ، تمرکزم را - که برای نمی دانم چه دارم - به هم می زند و می گویم اِاِاِاِاِاِاِ ... و چشمهایی متعجب را مقابل خودم می بینم که درشت تر شده اند و می گوید : خاله جون جونم ، چرا نگام نمی کنی؟! چرا نمی ذاری مامانم قربونم بشه...چرا محلم نمی دی؟ و ... فکرم را می بلعم و می روم سراغش و شروع می کنم به فدا شدن!...اما این آخر ِ ماجرای چشم دوزی های بی مورد نیست...ساعتها می خوابم روی تخت ، خسته می شوم از این همه دراز کشیدن...بدون آنکه رغبتی به کتابهایی داشته باشم که روزی می مردم برای داشتن وقتی اینچنینی تا بپرم و در آغوششان بگیرم و واژه هایشان را قورت بدهم!
برای خودم تکراری شده ام...
به ندا میگم : روزام یکنواخت شده ، حالم داره به هم می خوره... میگه : برو خدا رو شکر کن...معلومه که دغدغه ای نداری که اینقدر برات زمان کش میاد... و راست می گه...
----------------
تئاتر لیلی و مجنون که سورپرایزی بود از طرف آقای همسر در این روزهای بی حالی من ، هدیه ی جانانه ای بود...لذت بردم از کار پری صابری...
----------------
خدا کند مهر فارغ التحصیلی زودتر بخورد روی گواهی موقتم! گواهی موقتی که هنوز صادر نشده! و اگر نشود...یک سال تاخیر هدیه ی تعلل های دانشگاه محترم آزاد می شود به ما برای شرکت در آزمون وکلا...و من که خیلی ناراحتم ...
دیروز یک نفر گم شد...
دیروز یک نفر بین خیابان خودش و خیابان زندگی گیر کرد...
دیروز یک نفر بین افکارش له شد...
دیروز یک نفر با عطسه ی باد خورد زمین ، اما دقیقه ای نگذشت که بلند شد و لباسش را تکاند...خاک از اندامش به هوا رفت،سرفه اش گرفت...
دیروز یک نفر از رعد و برق درونش ترسید ، شیشه های ذهنش ریخت ، پرده های خیالش پاره شد...
دیروز یک نفر پاهایش را کرد توی یک کفش ، کفش انجماد ! یخ زد ولی راه رفت...پاهایش که بی حس شد حال و هوایش جا آمد!
دیروز یک نفر دستش را زد زیر چانه اش و برای خودش غزل گفت...
دیروز یک نفر عاشق کسی شد ، کسی به اسم " من " که " او " ی همیشه اش بود!
دیروز یک نفر...
دیروز ، رنگ تقویم ندارد انگار و آن یک نفر...
...
...
...
...
...
...
...
یک روزی من زمین خوردم که یک روز دیگر برخیزم!
----------
دیروز قاطی وسایلم دو تاغزل نیمه کاره پیدا کردم...شاید یه روزی همین نزدیکا کامل بشن...
شکر خدا که هر چه طلب کردم از خدا
بر منتهای همت خود کامران شدم... *
و حالا خیال می کنم بزرگ شده ام...برای خودم تنها می مانم...برای خودم ناهار و شام می خورم و نمی خورم...برای خودم درس می خوانم و نمی خوانم...برای خودم فکر می کنم...برای خودم...و خوب که فکر می کنم ، در جو خانواده ای که من بزرگ شده ام ، همیشه بزرگ بوده ام! و این منحصر به امروز نیست...خواستند که مستقل باشم و من آن روزها ممنونشان بودم و امروز سپاس گزارشان...که طعم استقلال شیرین ترین عسل دنیاست...اما حیف که بچگی هایم مرد...
تار و پود دل من نقش و نگار رخ توست
ای به دیوار دلم از همه منقوش ترین **
------------
* حافظ
** بهروز یاسمی
